Aðfangadagur jóla.

Nú eru jólin alveg að ganga í garð og bærinn ljómar. Jólaljósin sem lýsa svo fallega upp dimmasta skammdegið ná með birtu sinni alla leið inn í hjörtu okkar og við komumst ekki hjá því að brosa í hvert sinn sem við sjáum fallegt ljós í glugga eða fagurlega skreyttan garð.

 

Á þessum árstíma leitar hugur minn þó alltaf í hús sem ekki var lýst upp með svo fallegum ljósum. Kannski var þar svolítil týra -lýsislampi með fífukveik kemur einhvern veginn alltaf upp í hugann. Ilmur af vel verkuðu heyi í bland við lyktina af skepnunum og þó ekki sé minnst á sauðfé  -finnst mér ég alltaf heyra í bakgrunninum í hyrndu fé á garða.  Þó ég viti ósköp vel  -að frelsarinn hafi fæðst í Betlehem, fæðist hann í huga mér í íslensku fjárhúsi um hver jól. Ég er líka viss um að ég er ekki ein um það.

 

Eitt af því sem mér þykir svo dásamlegt við fæðingu frelsarans er að hann fæddist í fjárhúsi. Því í fjárhúsum um hávetur þegar búið er að gefa og féð raðar sér á garðann, finn ég þann frið og ró í daufri birtu og ylnum frá skepnunum sem hvergi annars staðar er að finna. Af einhverjum ástæðum er það þessi tiltekni friður og ró, sem ég tel að hljóti að hafa verið í fjárhúsunum í Betlehem og var rofin með þeim barnsgráti er fylgdi fyrstu andartökum frelsarans.

 

En þetta eru aðstæður sem mörgum eru orðnar framandi. Þeir eru margir sem aldrei hafa í fjárhús komið og e.t.v. er mynd þeirra af þeim aðstæðum sem frelsarinn fæddist í allt önnur en okkar sem höfum einhvern tíma höfum verið við jötuna. Nú eða þeirra sem fara á Aðfangadag og leggja ilmandi töðu í jötuna og vitja hennar aftur á Jóladag í íslenskum fjárhúsum. Hvað gæti verið jólalegra en það?

 

Við skulum leyfa þeim frið og helgi sem hvíldi yfir fjárhúsunum í Betlehem að hvíla yfir heimilum okkar, hugum og hjörtum á helgri jólahátíð. Svo að við megum krjúpa á kné við jötuna og þakka Guði fyrir það að frelsarinn fæðist í íslenskum fjárhúsum um hver jól.

 

Megi góður Guð gefa okkur öllum gleðileg jól í Jesú nafni. Amen.

Je dúddi vor

og oss fsem fannst svo stutt síðan síðast.

 

Fésbókin hefir heltekið oss....

Júlí búin og ágúst hálfnaður

Meira hvað tíminn líður hratt á gervihnattaöld. Mér finnst varla liðin vika síðan ég flutti á Þingeyri en samkvæmt dagatalinu er að verða liðinn mánuður síðan ég tók við störfum hér.

Um Verslunarmannahelgina hittast fyrrum ábúendur á Ingjaldssandi og afkomendur þeirra í sinni gömlu sveit og gera sér glaðan dag. Eitt af því sem er alveg fastur liður hjá þeim er messa á sunnudeginum í Sæbólskirkju.

Það er alveg dásamleg upplifun að messa í kirkju sem getur tekið 50 manns í sæti (þ.e. í kirkjubekkina) og það mæta 100 manns til kirkju. Kirkjugestir voru bókstaflega eins og sardínur í dós. Menn sátu undir konum sínum og setið var með börnin svo að í sumum bekkjum, sem geta 4 geta troðið sér í, sátu jafnvel 5-7 manns. Setið var á klappstólum og garðstólum. Börn og unglingar sátu á gólfinu og margir stóðu aftast í kirkjunni, forstofunni og út átröppum. Ég hef aldrei þjónað þar sem setið hefur verið eða staðið á hverjum bletti frá altarisgráðum og út á tröppur.

En það var ekki nóg með að mætingin væri eins og lýst hefur verið heldur tóku allir þátt í messunni og tóku hraustlega undir í öllum sálmum. Svo hraustlega að ekkert heyrðist í hljóðfærinu svona á þetta að vera. Þessi athöfn á eftir að standa upp úr í minningunni.

Um síðustu helgi var svo afmælismessa á Núpi. Þó að Núpskirkja eigi ekki 70 ára vígsluafmæli fyrr en í næsta mánuði var ákveðið að halda upp á það sömu helgi og 100 ára afmæli Skrúðs. Það þótti vel viðeigandi. Þó að Núpskirkja sé teiknuð á teiknistofu húsameistara ríkisins réði Séra Sigtryggur Guðlaugsson miklu um útlit hennar og hannaði og valdi allar skreytingar kirkjunnar að innan.

Ég hef verið að lesa mér til um hann Sr. Sigtrygg síðan ég kom til Dýrafjarðar og er alveg heilluð af honum. Það er aldrei að vita nema ég skrifi eitthvað um hann hér síðar.

Núna um komandi helgi er stefnan tekin heim að Hólum á Hólahátíð hvet fólk til að mæta á þá frábæru samveru sér til afslöppunar og endurnæringar.

 

Tómlegt í kotinu

Í dag yfirgáfu kotið góðir gesti: Mamma, móðursystir og systir (í aldursröð) og ég verða að viðurkenna að það varð hálf tómlegt hér fyrst á eftir.  Á þessum dögum sem þær hafa stoppað hér hefur ýmislegt verið brallað og margt verið skoðað. 

Við fórum á Ingjaldssand og stoppuðum það nokkuð lengi. Við fórum yfir á Súgandafjörð og við fórum fyrir nes. Myndir teknar á ferðum okkar hef ég sett inn á myndasíðuna. Ég held að Vestfirðirnir séu eitt best geymda leyndarmál þjóðarinnar sem allt of fáir hafa gefið sér tíma til að skoða.

Já sæll.

Það er víst óhætt að segja að ég hafi ekki látið mikið frá mér undanfarna mánuði. Það skýrist einna helst af atvinnuleysi og uppurðarleysi í tengslum við það. Einhvern veginn er það þannig að þegar það er lítið að gera hjá manni þá hefur maður lítið að segja. Það rætist nú vonandi úr því núna.

Ég er komin með vinnu í að minnsta kosti sex mánuði við að leysa af prestinn á Þingeyri við Dýrafjörð. Ég flutti þann 10 júlí hingað vestur og er búin að koma mér þokkalega vel fyrir og ferðast lítillega um svæðið.

Nú ég fjárfesti loksins í nýrri mynda vél (í stað þeirrar sem hnuplað var af mér í Róm hér um árið) og hef nú ráðist í það að setja upp myndasíðu  http://www.hilduringa.123.is  þar sem ég hef í hyggju að setja inn myndir fyrir fjarlæga vini og ættingja.

Læt þetta duga í bili með loforð um frekari virkni hér en undanfarna mánuði.

Ég fékk kvef...

... aftur. Ekki nóg með það heldur fékk ég ofnæmi fyrir kvefinu -í alvörunni. Varð eins og blettatígur öll út í rauðum blettum frá toppi til táar.

Ég er að hugsa um ...

... að fara til móts við farfuglana.

Það fer allt í pirrurnar mínar þessa dagana...

Þó mest fólk, í fullri vinnu, sem talar mikið um það hvað það er dásamlegt tækifæri fyrir fólk að vera atvinnulaust. Skildi þetta fólk vilja skipta?

Að mála páskaegg

 

 

 

 

Myndirnar eru reyndar ekki nógu góðar -en það er vegna þess að ég er enn að taka myndir á símann af því að ég er enn ekki búin að fjárfesta í nýrri myndavél.

"Jæja" sagði maðurinn...

... svo sagði hann ekki meira þann daginn.